Witte Singel Complex

In het bebouwingscomplex van de Universiteit Leiden uit de jaren zeventig heerst een sterke samenhang tussen de structuralistische bebouwing en de openbare ruimte van de letterenfaculteit. De campus biedt een historisch stadsbeeld, bijvoorbeeld doordat het universiteitsgebouw verschillende entrees heeft en het terrein hoogteverschillen kent. Door de belijning is de samenhang tussen de baksteenarchitectuur en de buitenruimte verder versterkt.

Ten grondslag aan de renovatie lag het herstel van de buitenruimte die eind jaren zeventig was aangelegd op de ondergrondse parkeergarage. Om de omgevingskwaliteit te waarborgen in het stedelijk gebied waar dagelijks duizenden studenten passeren, moesten de functionaliteit van het gebied en de historie van de gebouwen verenigd worden. De lijn van dat oorspronkelijke plan is bij de herinrichting zo veel mogelijk aangehouden, zij het wel met duurzamere technieken en aangepast aan de hedendaagse eisen. De beperkte beschikbare hoogte op het parkeerdak heeft bijvoorbeeld geleid tot een afwijkend klinkerformaat en een detaillering met minimale hoogteverschillen. De heringerichte buitenruimte wordt nu weer gebruikt zoals te voren bedacht: het biedt zowel de studenten als personeel een plek om de volgepakte gebouwen te ontvluchten.